UncategorizedEn…, gaan we praten of gaan we wat doen?!

En…, gaan we praten of gaan we wat doen?!

En…, gaan we praten of gaan we wat doen?!

Van de week zag ik mijn vriendin die haar hart bij me uitstortte. Ze baalde enorm. Al voor een lange tijd zag ze het. ’s Ochtends als ze zich aankleedde, in de paskamer bij het aantrekken van een trui of rok, of in het zwembad als zij zich in haar badpak hees. Haar buikje die vroeger gewoon buik heette, haar dijen die leken uit te dijen… Zij begreep er niets van, vertelde ze. Al maandenlang zag ze de cijfers van de weegschaal onverbiddelijk omhoog gaan. Hoe kon dat? Zij, die altijd zo druk in de weer was. Die soms moest hollen om op tijd haar werkzaamheden af te krijgen. Zoals die keer toen ze, voordat de winkel sloot, moest rennen om op tijd cartridges te kunnen kopen. En meer bewegen; fitnessen, ja daar had ze weleens aan gedacht. Maar helaas. Geen tijd, hè. Gezond eten? Vanzelfsprekend. Maar als ze haast had, was een snelle hap toch efficiënter. En hoe graag zij ook haar oude gewicht terug wilde hebben, het was nu niet het juiste moment om het aan te pakken. Ze had het nu druk met het opknappen van haar huis. En deze maand had ze wel vijf verjaardagen! En het was zo onbeleefd om ‘nee’ te zeggen. Aan haar klaagzang kwam geen eind…

Ik hoorde haar aan. Toen ze na een tijdje stilviel, zei ik: ‘Je hebt het nogal zwaar. Een weegschaal die je teleurstelt en kleren waar je moeilijk in past.’ Mijn vriendin zuchtte diep en maakte een hulpeloos gebaar. Het was duidelijk; zij vond dat ze er niets aan kon doen.

Soms kunnen mensen ervan overtuigd raken dat zij hulpeloos zijn. Ze vinden dat er niets aan de situatie te doen is. Ze zien geen alternatieven. Ik probeer die cirkel te doorbreken en zeg: ‘Toch lijkt het mij dat je kan kiezen. Óf je blijft erover praten hoe vervelend het allemaal voor je is. Óf je neemt actie om je gewicht naar het juiste peil te brengen.’

‘Maar dat is het juist’, roept mijn vriendin uit. ‘Ik heb geen tijd!’

‘In dat half uurtje toen je me vertelde hoe naar het allemaal voor je was, had je wel 20 sit-ups kunnen doen en 10 buikspieroefeningen’, zeg ik fijntjes. ‘Dus.., gaan we praten of gaan we wat doen?!’

Zij keek mij enigszins beteuterd aan. Mijn opmerking leek te eenvoudig om waar te zijn. Maar dan drong het langzaam tot haar door, dat dit weleens juist zou kunnen zijn. Ik vertelde haar dat bij (fysieke) beweging geldt: elke stap is er één. Een paar weken later kwam ik haar tegen. Ik gaf haar een compliment; ze zag er goed uit. Lachend vertelde ze dat Zumba en bodypump nu geen geheimen meer voor haar hadden.

Loop jij hier ook tegenaan? Niet weten hoe los te komen van het denken naar het doen? Ik help je graag naar een oplossing die bij jou past. Kijk op www.counselorvermeeren.nl

 

Have a question?

[contact-form-7 404 "Niet gevonden"]